نشانی نمایندگی‌های نزدیک را از سایت خودروساز برداشتم، صبح بردم نزدیکترین نمایندگی. همه مجموعه خالی بود. فقط ماشین‌های نو و کارکرده توی محوطه گاراژ پارک بود. یکی آمد بیرون، گفت «اینجا را جمع کرده‌اند» سراغ نمایندگی بعدی را گرفتم، گفت «آنجا هم جمع شده. باید ببری خیابان دماوند.»

همان وقت رفتم خیابان دماوند. داخل محوطه نمایندگی، یکی آمد پرسید. گفتم ضبط قفل شده، کد جدید می‌خواهد. اول گفت، کار ما نیست. یکی دیگر آمد گفت، «کار ماست، ولی کار الان نیست. باید صبح زود بیایی، نوبت بگیری، ماشین پذیرش شود. بعد توی نوبت، ضبط را درست می‌کنیم.»

آمدم بیرون و رفتم جلوتر، نمایندگی دیگری بود که کار تعمیر موتوری ماشین‌ها را انجام می‌داد. پرسیدم. روی شیشه را نشان دادند. نوشته بود برای ضبط به این نشانی بروید. سعادت‌آباد، خیابان فلان، ساختمان بهمان، طبقه چندم، واحد چند. پرسیدم در همه تهران، همین یکجاست؟ متصدی با حوصله که داشت با تلفن حرف می‌زد، گفت «اگر بود، میزدیم دیگه!»

***
ضبط را چه کنم؟ بروم تا سعادت‌آباد؟ رفتم. توی خیابان شهرداری سعادت‌آباد، رسیدم به ساختمان و طبقه چندم. یک دفتر که قفل بزرگی روی درش بود. خیلی هم عالی؛ یعنی تعطیل!

برگشتم جای اول، یادم افتاد یک مغازه دیگر هست، مغازه شخصی که ضبط ماشین می‌فروشد و تعمیر میکند. وسیله‌های تزئین ماشین هم می‌فروشد.

رفتم سراغش. سلام. ضبط ماشین قفل شده، کار شما هست؟ بله، هست. ضبط ماشین توی ۱۰ دقیقه با کد جدید راه افتاد و قیمت و هزینه‌اش از چیزی که نمایندگی خودروساز می‌گفت، کمتر بود!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *